Psychology Facts : కొన్ని చోట్ల ఉదయం పూట ఏదైనా ఆఫీస్ కి వెళ్తే ఒక విచిత్రమైన దృశ్యం కనిపిస్తుంది. ఇంకా ఆఫీస్ తలుపులు కూడా తెరిచి ఉండవు, కానీ అప్పటికే కొందరు అక్కడ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉంటారు. వారి ముఖాల్లో ఎలాంటి కంగారు కనిపించదు. ప్రపంచం తన వేగాన్ని అందుకోవడానికి ముందే, తాము చేయాల్సిన పనిని ముగించుకుని ఎదురుచూస్తున్న నిశ్శబ్దం వారిలో కనిపిస్తుంది. దీనిని పైకి చూసేవాళ్లు ‘అతి జాగ్రత్త’ ‘కంగారు’ అనుకుంటారు. అయితే మానసిక పరిశోధన చేసే సైకాలజిస్టులు దీనిని ఒక నిశ్శబ్దమైన ప్రేమగా గుర్తిస్తారు. ఇలాంటి వాళ్లు తమ జీవితంలో ప్రతిచోట ముందే ఉంటారు. 19 ఏళ్ల వయసులో మొదటి జాబ్ ఇంటర్వ్యూకైనా, మరే పనికైనా అరగంట ముందే చేరుకుంటారు. స్నేహితులతో డిన్నర్ ప్లాన్ ఉంటే, ఆ స్నేహితులు ఎలాగో అరగంట లేట్గా వస్తారని తెలిసినా వీళ్ళు మాత్రం టైమ్కు వెళ్తారు. అవతలి వాళ్లకు వింతగా అనిపించకూడదని కాసేపు కార్లోనే కూర్చుని సమయం గడుపుతారు. ఎవరినైనా పికప్ చేసుకోవడానికి ఐదు నిమిషాలు ఆలస్యమైతే, అది వీరికి ఏదో పెద్ద తప్పు చేసినట్లు, మనసంతా ఒక రకమైన ఆందోళనగా మారుతుంది. దీనికి కారణం వారి చిన్నతనంలోని సంఘటనలే.
చిన్ననాటి ప్రభావం
మన చిన్నతనంలో అలవాటైన ప్రవర్తనలే పెద్దయ్యాక మన మనసుపై తీవ్రమైన ప్రభావం చూపుతాయని సైకాలజీ చెబుతోంది. మాటలు రాకముందు, భావాలను వ్యక్తపరచడం తెలియకముందు మనల్ని మనం రక్షించుకోవడానికి నేర్చుకున్న కొన్ని పద్ధతులే ఈ సమయపాలన. సమయాన్ని ఒక సాకుగా కాకుండా, ఒక ‘రుజువు’గా చూసే కుటుంబాల్లో ఇలాంటి పిల్లలు పెరుగుతారు. సమయానికి రాకపోవడాన్ని ఆ ఇళ్లలో కేవలం ఒక ఆలస్యంగా చూడరు; “నువ్వు నన్ను మర్చిపోయావు”, “నీకు నాపై శ్రద్ధ లేదు” అనే తీరుగా చూస్తారు. అలాంటి వాతావరణంలో పెరిగిన పిల్లలు ఒక విషయాన్ని బలంగా నమ్ముతారు. ఎదుటివారికి ప్రేమను చూపించడానికి ‘సమయానికి వెళ్లడం’ అన్నిటికంటే సులువైన మార్గం. మాటల్లో ప్రేమను చెప్పడం చేతకాకపోయినా, గట్టిగా కౌగిలించుకోవడం రాకపోయినా, సమయానికి ముందే అక్కడ నిలబడటం మన చేతుల్లో ఉన్న పని. అది ఎవరూ మార్చలేని, తప్పుగా అర్థం చేసుకోలేని ఒక స్పష్టమైన సంకేతం. చిన్నతనంలో ఇంట్లో ఎలాంటి గొడవలు జరగకుండా, ప్రశాంతతను కాపాడటానికి కొందరు పిల్లలు పిలవకముందే అన్నీ సిద్ధం చేసుకుని రెడీగా ఉండటం అలవాటు చేసుకుంటారు.
పెద్దయ్యాక దీనివల్ల కలిగే మానసిక భారం
చిన్ననాటి ఆ ఇల్లు, ఆ పరిస్థితులు మారిపోయినా, మనుషుల నాడీ వ్యవస్థ ఆ అలవాటును మర్చిపోదు. అందుకే పెద్దయ్యాక ఎలాంటి ప్రాధాన్యత లేని విషయాలకు కూడా వీరు ముందే ఉంటారు. ఒక సాధారణ డెంటిస్ట్ అపాయింట్మెంట్కైనా, ఆన్లైన్ జూమ్ మీటింగ్కైనా అందరికంటే ముందే లాగిన్ అవుతారు. ట్రాఫిక్ ఉంటుందేమోనని గంట ముందే బయల్దేరి, తీరా టైమ్కు చేరుకున్నాక లోపల ఒక రకమైన ఆందోళనను అనుభవిస్తారు. అవతలి వాళ్లు వీరిని చూసి ‘టైమ్ మేనేజ్మెంట్’ అనుకుంటారు. అయితే లోపల ఉన్న భావన అది కాదు. నేను నిన్ను కనిపెట్టుకుని ఉన్నానని నిరూపించుకునే ప్రయత్నం అది. అయితే ఈ అలవాటు వల్ల ఒక తెలియని అలసట కూడా వస్తుంది. సమయాన్ని వీళ్ళు ఎప్పుడూ సాధారణంగా చూడలేరు. ఒక మీటింగ్ ఐదు నిమిషాలు లేట్ అయితే, తర్వాతి పని ఆలస్యమవుతుందనే భయం కూడా మొదలవుతుంది. స్నేహితుల కోసం రెస్టారెంట్ బయట ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు కూడా ఆనందంగా ఉండలేరు. “వాళ్లు ఇంకా రాలేదేంటి? దారి మర్చిపోయారా? ఏమైనా జరిగిందా?” అంటూ మనసులో రకరకాల ఆలోచనలతో సతమతమవుతుంటారు.
ఇది మొండితనం కాదు..
చాలామంది వీరిని ‘అతి నియంతృత్వం’ కలవారని, ప్రతిదానికీ కచ్చితంగా ఉండాలని కోరుకుంటారని విమర్శిస్తారు. అయితే ఆ కచ్చితత్వం వెనుక ఉన్న ఒక సున్నితమైన కోణాన్ని లోకం గమనించదు. వీరు తమ సమయం విలువైనదని ముందే రారు; తమ చిన్నతనంలో ఎవరో ఆలస్యంగా రావడం వల్ల తాము పడ్డ బాధను, అవమానాన్ని తాము ప్రేమించేవాళ్లు పడకూడదని ముందే వస్తారు. వీరిని పైకి చూస్తే చాలా పద్ధతిగా, ఆర్డర్గా, కాస్త కఠినంగా కనిపిస్తారు. ప్లాన్ల కోసం క్యాలెండర్ ఇన్వైట్స్ పంపడం, ఐదు నిమిషాల ముందే టెక్స్ట్ మెసేజ్ చేయడం చేస్తుంటారు. ఇది అవతలి వాళ్లను కంట్రోల్ చేయడానికి చేసే పని కాదు. తాము నేర్చుకున్న ఒకే ఒక్క నమ్మకమైన భాషలో ప్రేమను వ్యక్తపరచడమే. “నేను ఇక్కడికి రాకముందే నీ గురించి ఆలోచించాను, నువ్వు నా ప్లానింగ్లో ఉన్నావు” అని చెప్పడమే వీరి ఉద్దేశం. అందుకే ఈ రకమైన పంక్చువాలిటీ అనేది కేవలం ఒక అలవాటు కాదు; అది లాజిస్టిక్స్తో రాసిన ఒక అద్భుతమైన ‘ప్రేమ భాష’ (Love Language).